Ταξιδεύοντας

Στο περίφημο Ciya Sofrasi του σεφ Musa Dagdeviren, που έγινε διεθνώς γνωστός αφού η καινούρια σεζόν του «Chef’s Table» αφιέρωσε ένα ολόκληρο επεισόδιο στη γαστρονομική του saga από το Nizip του Gaziantep της νοτιοανατολικής Τουρκίας μέχρι την καρδιά της αγοράς του Kadikoy στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης.

Στα πανέμορφα αλλά σοκαριστικά ερημωμένα Μαστοροχώρια του Νομού Ιωαννίνων (φανταστείτε μια μίνι εκδοχή των Ζαγοροχωρίων χωρίς ξενοδοχεία, ταβέρνες, πούλμαν και... κατοίκους), ακόμα και το φαγητό είναι δυσεύρετο.

Ένα κινηματογραφικό σκηνικό με ράφια γεμάτα δεκάδες συσκευασίες προϊόντων, μια ζωντανή ιστορία 178 ετών (που το καθιστά μάλλον το μακροβιότερο καφενείο στην Ελλάδα).

Η Ελβετία έχει παράδοση στις σοκολάτες και έτσι, δεν μας κάνει καθόλου έκπληξη το γεγονός ότι έχει και ένα σοκολατένιο τρένο, που σε πηγαίνει στην πηγή τους.

Δυο νέα παιδιά, η Μαριτίνα Δασκαλάκη και ο Νίκος Ευγενής έστησαν στο Λιτόχωρο το απόλυτο case study αυτού που σε μερικά χρόνια θα αποκαλούμε νεο-καφενείο και του έδωσαν το πιο συγκλονιστικά ταιριαστό όνομα: «Ντίσκο Ρωμέικο».

Άνοιξε πριν 70 χρόνια και το εσωτερικό του είναι ίδιο από την εποχή του Ισπανικού Εμφυλίου. To La Venencia ήταν το στέκι των στρατιωτών των Δημοκρατικών Δυνάμεων και των υποστηρικτών του αντιφασιστικού αγώνα που συγκεντρώνονταν εκεί...

Μπορεί τελευταία να έχω επισκεφθεί αρκετά τριάστερα και διάστερα εστιατόρια ανά την Ευρώπη, αλλά αυτή τη σπίθα στο μάτι και στην κουζίνα του Dylan Watson-Brawn έχω καιρό να την δω.

Στη ανοιχτή κουζίνα, η Μουσκέν, η γυναικά του και δεινή μαγείρισσα σε υποδέχεται πάντα χαμογελαστή και με μια αφοπλιστική φιλοξενία που σε κάνει να ξεχνάς στο λεπτό την εξαιρετική δύσκολη διαδρομή για να φτάσεις μέχρι εκεί.

Γύρος που ψήνεται στα κάρβουνα όρθιος -σε γυριέρα με ράφια με κάρβουνα αντί για την τυπική αντίσταση, μετατρέποντας το πολύπαθο πιάτο σε σπουδαία γκουρμεδιά.