Ρεπορτάζ

Μια πίτα του δρόμου είναι το λαχματζούν. Από αυτές τις σοφές πίτες της Ανατολής που έθρεψαν γενιές και γενιές. Φτιαγμένη στα γρήγορα στους υπαίθριους πάγκους που αχνίζουν, για να ζεστάνει ψυχή και σώμα.

Οι ελληνοποιήσεις, το ανθόμελο που βαπτίζεται θυμαρίσιο και το μεγάλο παιχνίδι με τις τιμές. Μια παλιά ιστορία που έχει γίνει πληγή…

Ένας κρυμμένος πεζοδρόμος πίσω από το Παναθηναϊκό Στάδιο, στα σύνορα Παγκρατίου-Μετς, που έχει θέμα συζήτησης από τα πλήθη που καταλήγουν εδώ κάθε βράδυ.

Κρυμμένα σε στενά, πίσω από προσφυγικά, με αυλές που μυρίζουν αγιόκλημα. Όσο κρατά ακόμα ο καιρός, τα συνοικιακά ιστορικά ταβερνάκια γίνονται η αγαπημένη μας έξοδος.

Με φύλλο κρούστας, χωριάτικο ή σφολιάτα, η τυρόπιτα ταψιού είναι ιστορία. Όχι μόνο γιατί συνδέεται με αναμνήσεις αλλά γιατί θέλει έξτρα τέχνη για το φύλλο και τη γέμιση.

Τα μαγέρικα που τιμούν την ελληνική σπιτική κουζίνα κατά πως της πρέπει. Και στο τέλος, παίρνεις και ταπεράκι-συγγνώμη, πακέτο-για το σπίτι. Όπως ακριβώς στη μαμά…

Φέτος μπορεί να κάνουμε Πάσχα στο σπίτι, αλλά δεν θα στερηθούμε τα παραδοσιακά εδέσματα με κρέας. Επιλέγουμε κρεοπωλεία που τιμούν το καλό κρέας αλλά κάνουν και παραδόσεις delivery.

Σεφ με δημιουργικές και οικολογικές ευαισθησίες ιχνηλατούν νησιά και εξωτικούς προορισμούς, ανακαλύπτοντας νέες χώρες σε έναν άλλο γαστρονομικό χάρτη...