Guest editors

Τρεις κοκκινιστοί κόκορες, ο κρασάτος, η κερκυραϊκή παστιτσάδα και ο μπαρδουνιώτικος πανηγυρίζουν στο τραπέζι μας και ανιστορούν τη μακρόχρονη πορεία τους.

Ήσαν εποχές που οι φούρνοι στα χωριά ανάβανε σπάνια και το φρέσκο ψωμί ήταν προϊόν πολυτελείας. Όμως όλα τα σπίτια είχαν παξιμάδια, δικά τους, φτιαγμένα με περισσή αγάπη.

Ενα πανηγύρι αρωμάτων, γεύσεων και συμβολισμών στο πιάτο, που γίνεται το πέρασμα από τη μεγάλη νηστεία της Σαρακοστής στον εορτασμό της Ανάστασης - της ψυχής και της φύσης.

Ακόμα και σήμερα που τα διηγούμαι, πλημμυρίζω από συγκίνηση. Γιατί, αγαπητοί μου, πιστέψτε με, δεν έχετε φάει ποτέ στη ζωή σας πιο μυρωδάτο και πιο νόστιμο καλιτσούνι από το το χανιώτικο, μαλακερό καλιτσούνι του Πάσχα.

Στην Κρήτη παλιά ήταν έθιμο να μεγαλώνει κάθε οικογένεια του χωριού ένα γουρούνι, τον «χοίρο», όπως έλεγαν. Παραδοσιακά σφαζόταν την παραμονή των Χριστουγέννων και ήταν ο πρωταγωνιστής του χριστουγεννιάτικου τραπεζιού.

Φέτος τις γιορτές, μην ξεχάσετε να αφήσετε στο τραπέζι μια καρέκλα άδεια και ένα σερβίτσιο καθαρό. Είναι για εκείνον που ίσως δεν έχει να μοιράσει και να μοιραστεί.

Ένα μπισκότο που όπως και όλα τα υπόλοιπα αυτής της κατηγορίας φτιάχνεται με τον γενικό κανόνα: ένα μέρος ζάχαρη, δύο μέρη βούτυρο και τρία μέρη αλεύρι, με παραλλαγές βέβαια στη δοσολογία, και με ένα μυστικό: όσο περισσότερο χτυπάμε το βούτυρο, μέχρι να ασπρίσει και να αφρατέψει, τόσο πιο ωραία γίνεται...

Αν θες πραγματικά να κάνεις κάτι ουσιαστικό και να μην χάσεις τον χρόνο σου ξανά, ακολούθησε τις παρακάτω οδηγίες του Έλληνα MasterChef Λάμπρου Βακιάρου!

1 2 3